همه چیز در خصوص جراحی پروتز باسن

یکی از مهم ترین هدف های بزرگ کردن باسن بهبود شکل باسن است. با این حال، چند رویکرد متفاوت برای رسیدن به این هدف وجود دارد. از جمله مهم ترین جراحی های مربوط به باسن، پروتز باسن و تزریق چربی به آن است.

انتقال و تزریق چربی

بزرگ کردن باسن با تزریق چربی، از محبوب ترین جراحی های زیبایی باسن در سال های گذشته بود که لیفت باسن برزیلی نیز نام داشت. در طی این روش، جراح  چربی را از ناحیه دیگری از بدن ساکشن می‌کند که این نواحی می تواند شامل شکم، پهلوها یا ران‌ها باشد و سپس برای افزایش حجم به باسن تزریق شود. برخی اوقات این روش همراه با پروتزهای سیلیکونی ترکیب می شوند تا به طبیعی ترین شکل ممکن ظاهر شوند.

لیفت باسن اسکالپترا

در روشی دیگر، فیلری به نام Sculptra به بافت نرم باسن تزریق می شود. این روش در مطب پزشک و تقریباً بدون توقف انجام می شود. این ماده در زمان تزریق، حجم کم تری به باسن اضافه می کند و در طی هفته ها تا ماه ها، بدن از آن برای تشکیل کلاژن اضافی استفاده می کند که ممکن است حجم آن ناحیه را بیشتر افزایش دهد.

تزریق هیدروژل و سیلیکون باسن

شاید در مورد تزریق باسن هیدروژلی به عنوان روشی ارزان‌تر برای بزرگ کردن باسن شنیده باشید. این روش نتایج موقتی می دهد و نیازی به جراحی هم ندارد. البته باید این را در نظر داشت که روشی پر خطر محسوب می شود.

تزریق هیدروژل و تزریق سیلیکون شامل جراحی نمی شود و طور مستقیم شکل باسن را تغییر نمی دهد. این روش نمی تواند جایگزین مناسبی برای پروتز باشد.

پروتزهای سیلیکونی

سیلیکون ماده ای است که برای کاشت باسن استفاده می شود. برخلاف تزریق، ایمپلنت‌های سیلیکونی جامد از طریق یک برش در بین گونه‌های باسن به‌وسیله جراحی در باسن قرار می‌گیرند. این روش گاهی اوقات با تزریق چربی برای حداکثر نتایج ترکیب می شود. بهبودی پس از جراحی باسن تا چهار هفته طول می کشد. پروتز معمولا حجم دهنده باسن هستند. این چیزی است که تزریق و پیوند چربی به تنهایی نمی تواند انجام دهد. به طور کلی، ایمپلنت های سیلیکونی مطمئن ترین و موثرترین روش های حجم دهنده باسن هستند. پروتز برای افرادی که چربی کم تری دارند بیش تر توصیه می شود.

لیپوساکشن

علاوه بر پیوند چربی و کاشت، گاهی اوقات از لیپوساکشن در عمل های باسن نیز استفاده می شود. این فرآیند چربی اضافی را در نواحی خاصی از باسن برای دستیابی به حداکثر کانتورینگ حذف می کند.

علیرغم درصد موفقیت بالای پروتز باسن، این جراحی همچنان خطراتی را به همراه دارد. برخی از رایج ترین عوارض جانبی عبارتند از :

• درد
• عفونت
• جای زخم
• تغییر رنگ پوست
• از دست دادن پوست
• واکنش های آلرژیک
• تجمع مایع یا خون در زیر باسن
• خونریزی بیش از حد بعد از جراحی
• حالت تهوع و استفراغ ناشی از بیهوشی

همچنین امکان لغزیدن پروتزهای اسیلیکونی از جای خود وجود دارد. این کار می تواند ظاهری ناهموار در باسن ایجاد کند که برای رفع آن نیاز به جراحی است.

همچنین تزریق چربی به دلیل جذب چربی در بدن می تواند منجر به عدم تقارن در این ناحیه شود. چنین اثراتی ممکن است از بین بروند، اما هر جراحی که برای رفع این موارد صورت می گیرد، هزینه و زمان اضافی نیز به همراه دارد.

سازمان غذا و داروی آمریکا هیچ نوع تزریقی اعم از تزریق هیدروژل را برای کانتورینگ و تقویت بدن تایید نکرده است. چرا که ممکن است عوارضی جدی از جمله؛ عفونت، زخم و تغییر شکل در این ناحیه را به وجود آورده و حتی سبب سکته مغزی و مرگ نیز شود.

بزرگ کردن باسن روشی دائمی است که درصد موفقیت آن نیز بالاست. اما نتیجه موثر آن را می توان پس از 3 الی 6 ماه مشاهده کرد. برخی اوقات نیز ممکن است برای گرفتن نتیجه بهتر به جراحی نیاز داشته باشید. این امر به ویژه در صورت جابه جایی یا شکستن پروتزها اتفاق می افتد.

امروزه تعداد افرادی که تمایل به این جراحی دارند، در حال افزایش است، اما این بدان معنا نیست که برای همه مناسب است. کاندیدای مناسب جهت پروتز باسن عبارتند از :

• افرادی که اخیراً وزن خود را کاهش داده اند.
• شکل طبیعی باسن بیش از حد صاف یا مربع است.
• افرادی که فرم و شکل باسن مناسبی ندارند و یا از دست داده اند.
• کسانی که سبک زندگی آن ها سالم بوده و هیچ نوع دخانیاتی استعمال نمی کنند.
• افرادی که برای پیشگیری از افتادگی و صافی در افزایش سن از این روش استفاده می کنند.

کلام آخر

پروتزهای باسن به دلیل کارایی و میزان ایمنی کلی آنها به طور فزاینده ای محبوب هستند. با این حال، قبل از اقدام برای این نوع جراحی، مسائل زیادی باید در نظر گرفته شود، از جمله هزینه، بهبودی، سلامت کلی و اثرات مورد نظر و …

سیلیکون و سایر موادی که به صورت غیرقانونی تزریق می شوند بی خطر نیستند و می توانند عوارض تهدید کننده زندگی داشته باشند. آنها جایگزینی برای پروتز باسن نیستند.